De terugreis
|
De terugreis |
|
Vrijdag 9 januari 2004 De spannende terugreis van Saba naar Statia Toen we 28 december vanuit Saba naar Statia terug wilden gaan na de Kerstvakantie en de taxi genomen hadden naar de airport, bleek dat het vliegtuig niet ging. De wind stond verkeerd, ja en met de kortste commerciële landingsbaan terwereld van maar 400 meter lang kan je geen risico’s nemen,. We hadden veel te veel bagage bij ons want in Sint Maarten hadden we uitgebreid boodschappen gedaan. El Momo, het hotel waar we geslapen hadden was vol, dat wisten we, we hebben de gasten zien arriveren, dus wat nu? De moed zakte mij in de schoenen want ik was koortsig, had een zware kou opgelopen en had het net gered tot de airport. Iemand zei dat er over een uur een boot zou gaan naar Sint Maarten, we zouden daar dan net het laatste vliegtuig naar Statia kunnen halen. Het ticket voor het vliegtuig werd terplekke omgezet. Wij weer met de taxi naar de haven, mag ik even afrekenen? 22 dollar voor de taxi op een eiland van 12 vierkante kilometer, maar eigenlijk was het 28 dollar zei de taxichauffeur, dus mochten we in ons handen kniipen.. De boot kostte ons 84 dollar en in Sint Maarten de taxi ook nog eens 16 dollar. Maar het was wel een avontuur….. Een oudere dame met een gebroken heup die 17 jaar geleden van Saba naar Amersfoort was verhuisd namen we mee op sleeptouw, zij had onze hulp hard nodig met al haar bagage. De boot was een grote catamaran met zo 45 zitplaatsen. Hij vertrok aardig op tijd, de dame met gebroken heup zat naast ons. Toen we weg voeren, ging ik even op het achterdek een fotootje maken en bleef daar even zitten kijken. Al snel begon de boot aardig te keer te gaan, je kon je nergens vasthouden. Opstaan en naar binnen gaan was ook niet gemakkelijk.
Gustave kwam ook even kijken, hij had tegen de steward gezegd dat het aardig te keer ging, en kreeg als antwoord wacht maar, straks komen we op de open Atlantische Oceaan, het wordt nog veel erger…. Als snel werd het ernstiger en de paar mensen van het achterdek, een stuk of 8, waaronder ikzelf, trachtten naar binnen te gaan, maar dat ging nog niet makkelijk. Het water begon over het dek heen te klotsen. Eenmaal weer op mijn plaats zag ik de laatste mensen binnen strompelen, ze waren al helemaal doorweekt.We lachten nog in ieder geval, maar niet voor lang, de boot begon ineens zware klappen te maken en je moest jezelf met twee handen stevig vasthouden aan de handgreep op de stoelen ervoor. Precies zoals op een kermisattractie, en dat zou nog anderhalf uur zo gaan duren? De kapitein nam wat gas terug, want zo ging het niet langer, de golven waren vele meters hoog. We zaten krap want er waren natuurlijk meer gestrande passagiers die het vliegtuig hadden gemist, de mevrouw naast me moest gaan kotsen. Gustave kreeg het eerst erg warm, ik zag de zweetdruppels van zijn gezicht lopen. Hier zat ik tussenin met mijn verkouden koortsachtige kop. Toen hij helemaal wit weg trok, werd hij ijskoud. Zijn rug was drijfnat van het zweet, ik kon verder niets doen want continue moest je je nog steeds stevig vasthouden met twee handen. Ja hoor, dat ging verkeerd, hij was helemaal van de kaart. De steward, leuke jongen trouwens, zag wel dat het helemaal niet goed ging, en met twee man, hebben ze hem naar het achterdek gesleept, en in een veilig (?) hoekje neergelegd, waar hij onmiddellijk helemaal doorweekt raakte vanwege de golven die op het dek sloegen. Maar dat was beter zeiden de ervaren stewards. Aangekomen op Sint Maarten was het ook weer spannend, ons vliegtuig ging om 18.05 en het was inmiddels toch al weer 17.15 uur geworden. Geen taxi te bekennen, Gustave drijfnat uiteraard en ik nog steeds hartstikke ziek. We hadden net de mensen op het kantoortje zover dat iemand ons in ieder geval een stukje zou brengen over de brug die om 17.30 zou dicht gaan. Als we voor die brug zouden komen te staan, zouden we zeker ons vliegtuig missen. We zouden daar dan wel weer een taxi kunnen aanhouden. Maar uiteindelijk kwam er uit het niets toch een taxi aanrijden en op het nippertje, ik denk twee minuten voor half zes, de brug gehaald. Eerst moest de stoel in de taxi nog weer helemaal worden afgedekt, omdat Gustave zo nat was. Op de airport aangekomen, hebben we ons uiteraard vreselijk gehaast, hurry, hurry, werd er ook nog bij gezegd. Het vliegtuig vertrok uiteindelijk met een uur vertraging. Het was voor Gustave ook heel erg koud geweest met drijfnatte kleren op de airport waar overal de airconditioning hoog staat. We zijn weer goed thuisgekomen en allebei zijn we weer snel opgeknapt! Een heel leuke bijkomstigheid is dat we onderweg scholen met dolfijnen hebben gezien en een heleboel vliegende vissen, die zo snel gingen dat ze een heel stuk met de boot konden meekomen. Fantastisch. Gezellig zo’n vakantie, het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat…. Tot volgende week! Wilt u reageren op het verhaal of op een vorig verhaal, doet u dat dan hier! Wilt u het verhaal van vorige week of één van de vorige verhalen (nog eens) lezen, klik dan hier! Op deze pagina kun je minimaal één maal per week, iedere vrijdag een column, aantreffen, geschreven op Statia, maar het verhaal hoeft niet over Statia te gaan. De verhalen staan eigenlijk los van de site, behalve dat ze beïnvloed zijn door het leven hier. Het kan een (grappige of vervelende) gebeurtenis zijn, een beschrijving van de dag, een fantasieverhaal, een waarneming, een gedicht, een citaat, een herinnering, een mooie spreuk voor die dag, of misschien een relevant ingezonden verhaal, dat alleen na beoordeling van de webmaster geplaatst kan worden. Om vervelende incidenten te voorkomen kunnen namen in de verhalen gefingeerd zijn en wordt nog eens nadrukkelijk vermeld dat de gebeurtenissen niet hoeven te berusten op waarheid. Kortom het kan van alles zijn! Iedere week minstens één nieuw verhaal. Druk op
Archief
voor nog meer verhalen, op
|
U bent bezoeker nr:
|
|
