Onverwacht bezoek
|
Onverwacht bezoek |
|
Onverwacht bezoek Plotseling stopt er een auto voor onze deur met piepende remmen, zo’n glimmende pooierachtige bak. De auto wordt naast de onze gezet, een man met een fles bier in zijn hand stapt uit met een klein kindje. In het Eustatiaanse Engels zegt hij met luide stem tegen het kleine meisje, “come on, we take this car now” en hij wijst op de onze en lacht luid. Mijn adem stokte, worden we overvallen? Maar de aanwezigheid van het kleine meisje stelde me gerust. Ik kon hem ook niet goed zien in het donker, zelf zat ik in het volle licht op ons overdekte terras.”Gustave, kom je even hierheen?”, roep ik ietwat dwingend naar binnen. De man loopt met het meisje aan de hand het terras op. “It was a joke, you don’t know me? I’m Patrick” en geeft ons een hand. Wij kijken hem verbaasd aan en zeggen aarzelend onze naam. “Willy” zeg ik. “Are you sure?, haha, Willy?” en hij lacht hard. Tegenwoordig heb ik al de gewoonte om Wilhelmina te zeggen, wat ik zelf vreselijk vind, van schrik was ik dat even vergeten. Willy in het Engels is een lachertje als je een vrouw bent en mijn naam veranderen kan ik nog steeds niet opbrengen, bang om in een identiteitscrisis te raken denk ik. “I am Patrick, yeah man and I am a friend of Henk, you know him, he used to live here, good people, very good people, yeah man”. Hij kwam even kijken wie hier nu eigenlijk woonden, wij wonen hier vanaf juli 2003. Al die tijd was hij al van plan geweest langs te komen, maar het was er niet van gekomen, nu zes maanden later moest het er toch echt van komen. Hij had duidelijk een paar biertjes teveel gedronken. Gustave was werk voor school aan het voorbereiden, ik was ook lekker bezig, dus we hadden geen zin om hem nog een biertje aan te bieden. Het kleine meisje heette Rosalie en leunde tegen haar dronken vader aan. Zo’n mooi vertederend lief meisje, ik had met haar te doen. Uit beleefdheid boden we hem een stoel aan en hij bleef wel een uur zitten. Van de vorige bewoners kreeg hij altijd soep. “Yeah, good people who lived here, you should treat me like they did” “Yeah man I am Patrick, I am from Trinidad”. We moesten Henk maar gaan bellen om te vertellen dat hij was langs was geweest. Onze gast ging nog een tijdje zo door met zichzelf te herhalen, het was zondagavond en inmiddels een uur of 10 en Gustave moet om 6.00 op. Rosalie viel om van de slaap en kroop bij haar vader op schoot. Ze zei af en toe iets tegen me in het gebroken Eustatiaanse Engels, ik kon haar niet verstaan. We wilden niet onbeleefd zijn, maar Gustave zei toch maar dat hij morgen vroeg op moest en naar bed wilde. “Next time we drink a beer together”. “Yeah man, you are good people too” “Don’t forget, I am Patrick”. Hij vertrok weer met Rosalie aan de hand, met piepende remmen vertrok hij weer. De auto had hij geleend. Inmiddels wonen wij hier zeven maanden, contact met de lokale bevolking hebben we niet echt, behalve dit soort voorvallen of de buurman die een pomp komt lenen. Uiteraard heeft Gustave natuurlijk wel contact op de school waar hij les geeft met de kinderen die hier wonen en met een enkele ouder die langs komt op een ouderavond. Dat blijft natuurlijk ook beperkt tot het schoolgebeuren. Andere Nederlanders, maar ook de Surinaamse collega’s vergaat het ook zo, het is geen onwil, maar wij, de Makamba’s, zo als de blanken hier worden genoemd, worden vaak gezien als die mensen die het altijd maar weer beter willen weten…… Geschreven op 15 februari 2004 Wilt u reageren op het verhaal of op een vorig verhaal, doet u dat dan hier! Op deze pagina kan je verhalen aantreffen geschreven op Statia, maar het verhaal hoeft niet over Statia te gaan. De verhalen staan eigenlijk los van de site, behalve dat ze beïnvloed zijn door het leven hier. Het kan een (grappige of vervelende) gebeurtenis zijn, een beschrijving van de dag, een fantasieverhaal, een waarneming, een gedicht, een citaat, een herinnering, een mooie spreuk voor die dag, of misschien een relevant ingezonden verhaal, dat alleen na beoordeling van de webmaster geplaatst kan worden. Om vervelende incidenten te voorkomen kunnen namen in de verhalen gefingeerd zijn en wordt nog eens nadrukkelijk vermeld dat de gebeurtenissen niet hoeven te berusten op waarheid. Kortom het kan van alles zijn! Iedere week minstens één nieuw verhaal. Druk op
|
U bent bezoeker nr:
|
|
