Burengeruchten vrijdag

Burengeruchten

Het huis waar wij in wonen ligt aan een zogenaamde “dirt road”. Een dirt road is een niet geasfalteerd stoffig pad. Op Sint Eustatius liggen vele huizen aan dirt roads, dus dat is op zich niets bijzonders. Aan één kant hebben wij geen buren en aan de andere kant stond een huis in aanbouw. Je ziet hier het huis van de buren in aanbouw, het huis erachter is van de buren daar weer naast en zelf kom ik net op mijn brommertje uit Nederland aangereden.

Stond, want het huis is sinds kort bewoond. De eerste maanden dat wij hier woonden gebeurde er helemaal niets, maar langzaam aan begonnen er zo nu en dan eens mensen aan te werken, dan zagen we weer wekenlang niemand. Zo’n twee a drie maanden geleden begonnen de activiteiten elkaar ineens snel op te volgen. Achtereenvolgens werden er tegels gelegd, een keuken ingebouwd, gestuukt, geschilderd, rommel geruimd etc. Er werd gezaagd, geboord en hard gewerkt. Ze wonen er nu een maand. Onze nieuwe buurvrouw heeft echter een stem, dat wil je niet geloven. Zo hoog en schel dat we in het begin snel naar buiten renden om te zien wat er aan de hand was, we dachten steeds dat er iets heel ergs was gebeurd, een ongeluk, een misdrijf, of een verschrikkelijke ruzie..
Toen wij hier pas woonden, in juli 2003 zaten we ’s nachts soms ineens rechtop in bed om dat er een haan op de rand van het tuinhek zat die zo hard kukelu riep dat je je helemaal wezenloos schrok. Maar zelfs daaraan zijn we gewend geraakt en nog wel met de ramen open. Dus ook aan de nieuwe buurvrouw zullen we wel wennen. Naast onze nieuw buren woont in een klein huisje een gezin met drie kleine kindjes. Hij komt uit Jamaica, zij komt van hier. De moeder en de kinderen horen en zien we bijna nooit, ze leven binnen. We horen alleen hun hond die 24 uur per dag met een touw zit vast gebonden en blaft als er mensen, koeien, ezels, kippen of geiten voorbij lopen. En dat gebeurt veel, ook aan het hondengeblaf zijn we zo langzamerhand gewend geraakt, het zijn vertrouwde geluiden geworden.
De buurman uit het kleine huisje verveelt zich, hij werkt in wisseldiensten, dus is hij ook overdag vaak thuis. Dan komt hij soms weer eens aanslenteren, om te zeggen dat hij zich verveelt. Ik weet nooit wat ik zeggen moet.. Ik heb gesuggereerd om te gaan lezen of de Quill op te gaan lopen, maar daar voelt hij niets voor. Wel zegt hij zelf heel vaak “yeah man”. Op zo’n moment ben ik jaloers op mensen die zo makkelijk een praatje maken en ik zou dan willen dat Gustave thuis was, die weet er wel raad mee, wat moet ik terugzeggen? De buurman kijkt dan op een bepaalde manier naar mijn computer, waar ik buiten altijd aan zit te werken, en zegt: “yeah man, you found something to amuse yourself”. Ja dat is waar zeg ik dan, en weet niet wat ik ermee aan moet. Moet ik ook “yeah man” zeggen? Een andere keer kwam hij aanlopen, heel trots, hij had een blue bead gevonden. Blue beads zijn kralen waar in de slaventijd de slaven mee betaald werden en deze zijn zowel op het eiland te vinden als je gaat graven, als in de oceaan waar je er naar kan duiken. De kralen werden als schatten verstopt in de grond en zijn nu veel geld waard. Hij was heel trots en draagt hem nu als velen aan een ketting om zijn nek.

Nu is er met de buurman nog iets heel vreemds aan de hand, en wel dat hij zo vaak onze fietspomp komt lenen! Dan weer voor een fietsje of een bal op te pompen, dat kan gebeuren, dat snappen wij wel, maar toen hij op een gegeven moment dagelijks kwam en soms een paar keer per dag om de pomp lenen, begonnen wij achter onze oren te krabben. Toen we vroegen waarvoor hij deze nodig had zei hij dat het was omdat zijn waterpomp het niet deed. Een waterpomp heeft ieder huis hier om het regenwater op te pompen uit het cistern, een waterreservoir, dat onder het huis zit. Nu zijn wij allebei helemaal niet technisch, maar wij zien niet het verband tussen een kapotte waterpomp en een fietspomp die lucht blaast. Mocht er iemand zijn die ons dat kan uitleggen, of die misschien een idee heeft waar onze pomp steeds voor gebruikt wordt, wilt u ons dat dan alstublieft laten weten? Wij piekeren erover en komen er niet uit! Nee, het leven in Statia is niet saai! Yeah man.